Μουσική και μουσικοί

Βαρέθηκα όλα αυτά τα πλαστικά τραγούδια που πλασάρει η τηλεόραση ολημερίς. Όλους αυτούς τους τραγουδιστές και τραγουδίστριες που νομίζεις πως έχουν βγεί από ένα καλούπι όλοι ίδιοι, όμορφες παρουσίες που ίσως να είναι καλοί για διακοσμητικά πίστας στην οποία κάποιοι ανόητοι επιδεικνύουν τον νεοπλουτισμό τους.

Αλλά μέχρι εκεί, αυτοί μπορεί να μας τα πουλάνε, εμείς ή τουλάχιστον εγώ δε θα αγοράσω.

Υπάρχει καλή Ελληνική μουσική όπως υπάρχουν και καλοί Έλληνες μουσικοί.

Κάτω από τη λάσπη του Ρήνου

Στην πόλη Αρλ (Arles) της Γαλλίας, στον σκοτεινό και γεμάτο λάσπη πυθμένα του ποταμού Ρήνου κάτω από ένα σωρό βυθισμένων αυτοκινήτων, μια ομάδα αρχαιολόγων ανέσυρε με τη βοήθεια δυτών μια προτομή του Ιουλίου Καίσαρα 2100 ετών.

Σύμφωνα με τη χρονολόγηση των αρχαιολόγων η προτομή είναι φτιαγμένη το 46π.χ. και θεωρείται το μόνο σωζόμενο άγαλμα του Καίσαρα που δημιουργήθηκε όσο ήταν ζωντανός. Οι πιστές εικόνες του Ιουλίου Καίσαρα είναι εξαιρετικά σπάνιες. Οι προτομές που υπάρχουν είναι εξιδανικευμένες εκδοχές που δημιουργήθηκαν μετά τη δολοφονία του.

Η προτομή μαζί με άλλα 700 αντικείμενα που βρέθηκαν στον πυθμένα του ποταμού τα τελευταία 20 χρόνια εκθέτονται στο μουσείο της Αρλ και σύμφωνα με την Γαλλική εφημερίδα Λε Μοντ (Le Monde) είναι μια από τις πιο έξυπνες και όμορφες εκθέσεις των τελευταίων 30 ετών.

Πιστεύεται ότι η προτομή φτιάχτηκε για να τιμήσει τον Καίσαρα ως προστάτη της πόλης που τη χρησιμοποίησε ως βάση για την εκστρατεία ενάντια στην Πομπηία διεκδικώντας την αρχηγία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Υπάρχουν όμως και ιστορικοί που αμφιβάλουν για το ότι η προτομή απεικονίζει τον Καίσαρα. Η καθηγήτρια κλασικών σπουδών στο Κέιμπριτζ Mary Beard γράφει στο blog της στους Times του Λονδίνου ότι πιστεύει πως πρόκειται για την προτομή κάποιου ευγενή της Arles (Αρλ) αφού διαφέρει πολύ από άλλες προτομές του Καίσαρα.

πηγη N.Y Times

Δρόμοι της Αθήνας, τα τελευταία οχυρά που αντιστέκονται στη δημοτική

Η νεοελληνική δημοτική γλώσσα καταλύει σιγά σιγά και τα τελευταία οχυρά της γλώσσας που οι σημερινοί 40ριδες και πάνω είχαν μάθει στο σχολείο.

"Το σιδηρούν προσωπείο" το κλασσικό έργο του Αλεξάνδρου Δουμά, πλέον διαφημίζεται η κινηματογραφική του διασκευή σαν "ο άνθρωπος με τη σιδερένια μάσκα".


Μόνο οι δρόμοι της Αθήνας αντιστέκονται ακόμα, την 3ης Σεπτεμβρίου δεν τη λέει κανένας 3 Σεπτέμβρη, ούτε την Πραξιτέλους τη λένε Πραξιτέλη. Το ίδιο ισχύει και για την Αριστοτέλους, την Πλάτωνος, την Ευριπίδου κτλ. Θα λέγατε ποτέ σε ταξιτζή ότι πάτε στη λεωφόρο Ποσειδώνα;

Πόσο άραγε θα κρατήσει αυτό;

Η γλώσσα με τα χρόνια μεταλλάζεται, οι παπούδες μας έλεγαν το Λονδίνο - Λόνδρα, το ενεχυροδανειστήριο - σαράφικο, το χρηματιστήριο - μπόρσα. Όταν ήμουν μικρός είχα δει μια επιγραφή καταστήματος στην οδό Ευριπίδου που έγραφε "σαθροπωλείο - ψυχτροπωλείο" χρειάστηκε να ρωτήσω για να μάθω πως πουλούσε σκούπες και τσατσάρες. Σήμερα αμφιβάλω αν υπάρχει πάνω από ένας στους εκατό να γνωρίζει τι είναι ψύχτρα.