Το καπλάνι της βιτρίνας, η αληθινή ιστορία

Κάθε πρωί η ΕΡΤ δείχνει σε επανάληψη την πολύ καλή και ποιοτική σειρά "Το καπλάνι της βιτρίνας", βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο που έγραψε η Άλκη Ζέη.

Βλέποντας τη σειρά θυμόμουν τις χαρακτηριστικές σκηνές του βιβλίου λες και το διάβασα χθες, παρά το ότι ήμουν μικρό παιδάκι όταν το είχα διαβάσει. Η Μέλια και η Μυρτώ που ζούνε στη Σάμο και πριν κοιμηθούν λένε Ευπώ ή λυπώ ανάλογα με το αν είναι χαρούμενες ή λυπημένες, το παρατσούκλι του Ολλανδού πρόξενου "Αμσταρντάμ πίκι πίκι ραμ", τον παππού που διηγείται μύθους και ιστορίες από την αρχαιότητα αντί για παραμύθια, οι βυζαντινές νότες που τραγουδά ο παππούς στα κορίτσια πα-βου-γα-δε-κε-ζω-νη και φυσικά το Καπλάνι.

Ένα αιλουροειδές, συγγενικό της τίγρης, ένα καπλάνι που πριν από 130 χρόνια αναγκάστηκε να φύγει από τη Μικρά Ασία είτε από πλημμύρα, είτε από πυρκαγιά και να περάσει κολυμπώντας στη Σάμο. Εγκαταστάθηκε στο νησί σκοτώνοντας για την τροφή του πρόβατα. Οι κάτοικοι το καταδίωξαν και το ανάγκασαν να καταφύγει σε μια σπηλιά. Μη τολμώντας όμως να μπούνε μέσα χτίσανε την πόρτα με μεγάλες πέτρες. Το άφησαν κλεισμένο περίπου τρεις μήνες ελπίζοντας ότι θα ψοφήσει από πείνα και δίψα.

Αυτό όμως διατηρήθηκε στη ζωή τρώγοντας υπόλοιπα παλιών του θηραμάτων και πίνοντας το νερό που μαζευόταν σε μια γούβα της σπηλιάς. Μετά από καιρό και για να διαπιστώσουν αν είχε ψοφήσει άνοιξαν από πάνω τρύπα (αφού δεν τολμούσαν να ανοίξουν την είσοδο), κρέμασαν ένα σχοινί δεμένο σε πεύκο και κατέβηκε άοπλος, ο Γεράσιμος Γλιαρμής ο οποίος πάλεψε σώμα με σώμα με το άγριο θηρίο και έχασε τη μάχη. Στη συνέχεια κατέβηκε προς βοήθειά του ο αδερφός του Νικόλαος Γλιαρμής ο οποίος κατάφερε τελικά να πνίξει το θηρίο.

Το ζώο αυτό ταριχεύθηκε με τα μέσα της εποχής και κατέληξε να εκτίθεται σήμερα μέσα σε μια βιτρίνα στην κεντρική αίθουσα του Μουσείου μετά από δωρεά του δήμου Σαμίων. Αυτό είδε η Άλκη Ζέη και εμπνεύστηκε το βιβλίο.




πηγη

Ο Χορός των 7 πεπλων

Skinny Legs and All είναι ο Αγγλικός τίτλος του βιβλίου του Τομ Ρόμπινς, "ο χορός των εφτά πέπλων", που εκδόθηκε το 1990

Ένας Άραβας κι ένας Εβραίος ανοίγουν μαζί εστιατόριο απέναντι στο κτίριο του ΟΗΕ.

Μια κονσέρβα φασόλια αρχίζει να φιλοσοφεί, ένα κουταλάκι του γλυκού είναι μπερδεμένο ενώ μια νεαρή σερβιτόρα κυριαρχεί στο καλλιτεχνικό στερέωμα της Νέας Υόρκης κι ένας βίαιος οξυγονοκολλητής, που δεν σηκώνει και πολλά πολλά, ανακαλύπτει τον χαμένο Θεό της Παλαιστίνης.

Όλες οι υποκρισίες της κοινωνίας μας ξεδιπλώνονται και πέφτουν μία μία σαν τα πέπλα από τον ανατολίτικο χορό των επτά πέπλων .

Ένα υπέροχο πολιτικό μυθιστόρημα και ταυτόχρονα μια καταπληκτική κωμωδία με έντονη και συνεχή δράση. Ένα βιβλίο που σε κάνει να προβληματίζεσαι από τα φιλοσοφικά διλήμματα που θέτει και σε κάνει να κλαις απο τα γελια όταν το διαβάζεις.




Ο Τόμας Γιουτζίν Ρόμπινς (Thomas Eugene Robbins) είναι Αμερικανός συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 22 Ιουλίου του 1936 στο Μπλόουινγκ Ροκ (Blowing Rock) της Βόρειας Καρολίνα. Τελείωσε τη σχολή Καλών Τεχνών του Richmond και δούλεψε σε εφημερίδες στο Ρίτσμοντ και το Σιάτλ.

Ζει στην Ουάσιγκτον από το 1970 και το 1997 κέρδισε το βραβείο Golden Umbrella στο Bumbershoot φεστιβάλ του Σιάτλ.

Η ιστορία για τα ανάποδα

η ριαιστό για τα ποδανά

Υπήρχε κάποτε μια μικρή κωμόπολη που λεγόταν Ποδανά.
Στα Ποδανά τα πάντα σχεδόν ήταν ανάποδα, οι άνθρωποι κοιμόντουσαν την ημέρα και ξυπνούσαν όταν σουρούπωνε, τα μαγαζιά αγόραζαν προϊόντα δεν πουλούσαν και για να πουλήσεις κάτι έπρεπε να πληρώσεις ενώ όταν αγόραζες έπαιρνες και χρήματα.

Τα βράδια αφού έτρωγαν το πρωινό τους όλοι οι κάτοικοι πήγαιναν στη λίμνη να θαυμάσουν το ανάποδο φεγγάρι, την αντανάκλαση δηλαδή του φεγγαριού στα νερά της πανέμορφης λίμνης.

Μια μέρα οι κάτοικοι αποφάσισαν να βγάλουν το φεγγάρι από το βυθό της λίμνης και να το τοποθετήσουν στη πλατεία της πόλης, η καλύτερη θέση για το ανάποδο φεγγάρι είναι η πλατεία της ανάποδης πόλης σκέφτηκαν. Οι καλύτεροι βουτηχτές ετοιμάστηκαν να βουτήξουν στη λίμνη για να τραβήξουν το φεγγάρι έξω από το νερό. Βούταγαν και ξαναβούταγαν για νύχτες και νύχτες στα παγωμένα νερά της λίμνης αλλά φεγγάρι δεν έβρισκαν, άλλαζε συνέχεια θέσεις και δεν μπορούσαν να το πιάσουν... πίστευαν.

Μαζεύτηκαν στην όχθη της λίμνης για να αποφασίσουν τι θα κάνουν. Το φεγγάρι δεν θέλει να βγει, είπε κάποιος, να του βάλουμε ένα δόλωμα και όταν πάει να το φάει να το αρπάξουμε, είπε ένας άλλος, τι τρώνε τα φεγγάρια; ρώτησε μια νεαρή κοπέλα, ξέρει κανείς; μα δεν μπόρεσε να πάρει απάντηση γιατί όπως είναι φυσικό δεν υπήρχε κανείς που να γνώριζε. Να αποξηράνουμε τη λίμνη, είναι η μόνη λύση είπε ένας πιο έξυπνος και οι περισσότεροι συμφώνησαν.

Άρχισαν να εκτρέπουν το νερό από τα δύο ποτάμια που τροφοδοτούσαν τη λίμνη με νερό και μέρα με τη μέρα το νερό της λίμνης λιγόστεψε μέχρι που στο τέλος ξεράθηκε εντελώς, φεγγάρι όμως δεν υπήρχε μέσα και δεν φτάνει αυτό η λίμνη έδινε ζωή στα Ποδανά, με τα ψάρια που έπιαναν οι ψαράδες ζούσαν τις οικογένειες τους, με το νερό της πότιζαν τα χωράφια τους οι αγρότες και τα κοπάδια τους οι κτηνοτρόφοι.

Τα χωράφια ξεράθηκαν τα κοπάδια των ζώων ψόφησαν και η πόλη άρχισε να αδειάζει, όλοι έφευγαν και πήγαιναν να εγκατασταθούν κάπου που οι συνθήκες διαβίωσης ήταν καλύτερες.
Μόνο δυο τρεις ηλικιωμένοι έμειναν και διηγούνται την ιστορία στους περαστικούς, μα κανείς δεν τους καταλαβαίνει, γιατί μιλάνε ανάποδα.

το τραγούδι του Λήτη και των Τρυκ





Τη φωτογραφία τη βρήκα εδώ